Ik snap er nog steeds weinig van, van het fenomeen exen.  Er lopen er wel een aantal van me rond. De één wat minder serieus dan de ander. De één gedumpt door mij en de ander die mij veel verdriet heeft gedaan.
Zo af en toe kom ik er weer eens één tegen.
Maar tijdens het afgelopen paasweekend was het wel weer raak. Ik was zaterdags zonder mijn lieftallige vriendje op stap. Moet ook kunnen vind ik.
Het begon in de feesttent bij Mooi Wark. Het was nog niet eens begonnen of Johan kwam bij me staan. Johan was het type scharrel. Heb er wel eens mee gezoend, maar ik vond hem nooit leuk genoeg om wat serieus mee te beginnen. Ik heb hem niet altijd even aardig behandeld. Er is zelfs een tijd geweest dat Johan maandenlang niet met mij wou praten. Lag dat nu aan mij of het aan het feit dat ik op één avond eerst met zijn beste vriend zoende en toen met hem en toen toch liever verder ging met zijn beste vriend, want ik vond ik hem toch leuker en beter. Je weet het niet. Maar goed, het kwam er op neer, hij vond me nu wel weer aardig.
Ik heb me van hem weten los te weken. En heb heel veel lol gemaakt vooraan bij het podium... 'En we zingen en we springen en we dansen in het rond.... in de ...'
Daar heb ik me het hele optreden wel vermaakt met vriendinnetjes van mij. Af en toen kwam er een jongen langswaaien waar ik ooit mee gezoend heb, maar ik geloof dat ik wel duidelijk was. haha.
Toen het afgelopen was wou ik door naar de kroeg. Dus ik loop door de feesttent naar achteren, hoor ik ineens: INGUHHHHHH!!! Draai ik me om. Staat er weer een ex!! Martin!! Martin was iets serieuser dan de meesten waar ik mee ging. Ik heb het er zelfs een paar maanden mee uitgehouden. Alleen ging het op een gegeven moment niet meer, dus heb ik er een punt achter gezet. Was niet even makkelijk, maar goed. Ik ben toen nog met zijn vriendenclub naar een optreden van normaal gegaan. Erg gezellig, tot dat hij op het laatst met een ander ging zoenen.  Ik vond hem toch leuker dat ik dacht, want dat kon ik even niet hebben. Later ben ik nog met diezelfde groep naar de Zwarte Cross geweest (meer info volgt). Toen dacht ik, wat jij kan, kan ik ook. En ben ik met verschillende jongens gegaan. Dat vond Martin weer absoluut niet leuk. En zo hebben we elkaar een weekend lopen pesten. Maar het is nooit weer goed gekomen en we hadden elkaar sindsdien ook niet meer gezien. Tot het afgelopen paasweekend. Daar stond hij, in levende lijve. Ik was ineens van slag. Maar veel tijd had ik niet om bij te komen. Want ik werd al meegesleurd door mijn vriendinnetje om naar de kroeg te gaan. Dat was dus Martin.
Sta ik in de kroeg kom ik allemaal andere vriendinnen tegen. Gezellig, dus nog meer bier. Krijg ik ineens een kus op mijn wang van iemand. Dus ik draai me weer om. Nee he, Jarno. Jarno is een hele knappe jongen (vind ik dan) waar ik het een aantal jaar geleden heel gezellig mee gehad heb. We gingen naar de bios en leuke dingen doen enzo. En dat een maand of 3. Toen kwam ik erachter dat hij vergeten was te vertellen: (tenminste ik denk dat hij het vergeten was, want zoiets verzwijg je niet) dat hij een vriendin en een kind van toen een jaar thuis had zitten!!!! Dat was einde Jarno. Hij heeft het nog heel vaak geprobeerd. Hij is daardoor al een keer in de middle of nowhere beland zonder vrienden en taxi.  Hij wou me namelijk naar huis brengen. (ik ging toen al met mijn liefje), dus ik zeg prima. Al zijn vrienden waren al naar huis en hij liep mee. Op de helft dacht hij dat er iets kon gaan gebeuren. Dus ik heb hem heel duidelijk gemaakt dat ik NIET zoals ik hem was: 'Ik ga niet vreemd', heb ik hem medegedeeld. Hij wou me toen ook niet meer verder naar huis brengen. Dus hij ging wachten op een taxi. Die daar toch niet zouden komen. Ik snap niet dat hij me nu nog aardig vind. Maar goed wel dus. Ik heb verder geen aandacht meer aan hem geschonken, maar hij heeft de hele avond naar mij geloerd. Best irritant.
Even later haal ik een biertje op bij de bar. Is Martin (ja diezelfde van net) meeverhuisd van de feesttent naar de kroeg. Dus even met hem herinneringen ophalen. Ik wist niet zoveel meer als hem haha. Of lag dat aan het veelvuldig genuttigde bier. Maar goed. Hij stond erop dat ik een keer langs kwam in zijn nieuwe huisje, bakkie doen. Want ik was altijd welkom, ook altijd geweest. Jeetje heb ik weer. Dus ik heb hem verteld dat ik zijn telefoonnummer toch niet kon onthouden met dat geheugen van mij, dus dat het er toch niet van kwam. Maar daar wou hij niks van weten, want hij wou me weer zien. Toen kwam een vriendin eraan of ik mee wou naar huis. Ja graag!!! want het werd aardig lastig zo. Niet om de verleiding te weerstaan ofzo, maar om me eruit te lullen.
Dus naar huis op bedje. Maandags ging ik (nu wel met lieftallig vriendje) naar de markt. Oftewel, we liepen er een rondje over en we zijn met een groepje in de kroeg beland. Erg gezellig haha. Na een tijdje zijn we naar de feestzaal achterin de kroeg gegaan. Daar speelde een heel leuk bandje.
Sta ik op de dansvloer kijk ik opzij, ja hoor, daar stond Dennis. Dennis is het type meest serieuse ex die ik gehad heb. Ook van het type eerste echte jeugdliefde. Met hem had ik een haat/liefde verhouding. 2 jaar lang was het of heel erg leuk, of we hadden de grootste ruzie. En of dat nu midden op de dansvloer was ergens anders in het openbaar maakte ons niet uit. En na zo'n ruzie vielen we weer snikkend in elkaars armen. En zo ging het veel vaker. Hij heeft me heel erg veel verdriet gedaan. Al zijn vrienden waren vrijgezel, dus die vonden dat hij ook geen vriendin mocht hebben. Hij was toen nogal beïnvloedbaar. We zijn 2 jaar met elkaar gegaan, maar nooit langer dan 2 maanden, want dan hadden we alweer ruzie. Wat heb ik een tranen om die jongen gelaten zeg. Maar na twee jaar wou hij echt niet meer. Gejankt heb ik, verschrikkelijk. Maar achteraf gezien was het echt het beste. Want wij passen gewoon niet bij elkaar. En hoe leuk je elkaar dan vind, het gaat niet. Dat hebben wij ondervonden. Maar goed, om even terug te komen op mijn verhaal, daar stond hij dan, mijn eerste ex haha. Ik zal altijd wel een beetje een zwak voor hem houden, maar als ik weer opzij kijk, naar mijn eigen liefie. Dan weet ik dat ik die veeel leuker vind. Trouwens, Dennis woont nu samen met zijn eigen nichtje. Dat vind ik zelf toch een beetje apart. Met hem heb ik verder niet meer gepraat, we hebben elkaar alleen een beetje schaapachtig aangekeken haha. Toen ben ik teruggegaan naar mijn liefie en zijn we lekker samen op bedje gekropen.
Maar wat ik nu wel apart vind. Waarom hebben ze ineens weer aandacht voor mij (met uitzondering van Dennis, want dat zal altijd zo blijven, dat glaasachtige gestaar van ons tweeën) als ik een andere vriend heb. Is het nu echt zo dat je aantrekkelijker wordt bevonden als je in een relatie zit? Ik heb geen flauw idee. Toen ik vrijgezel was had ik namelijk nooit zo'n weekend. Maar ach, in september is het weer feestweek bij ons. Ik ben zeer benieuwd wie ik dan allemaal tegenkomen haha.
xxxx
Inge
Om privacyredenen zijn de namen in dit verhaal veranderd. 
| 
